Toyota Auris Test-Drive Blog

Φεύγοντας από το σταθμό της "Νερατζιώτισσας" φτάσαμε στο Ναύπλιο, την πόλη που κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στις επιλογές και στην καρδιά των εκδρομέων, που αγαπούν την ιστορία, τη φύση, τη θάλασσα, την περιήγηση στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία.

Στη διαδρομή είχα την ευκαιρία να ακούσω τα γυναικεία σχόλια και παρατηρήσεις της συνοδηγού μου. Μπορεί να μην κατέγραψα αυτολεξεί τα λόγια της Ζέφης, παραθέτω όμως παρακάτω τα βασικότερα που μπορώ να θυμηθώ με όσον το δυνατό μεγαλύτερη ακρίβεια:

- Μοντέρνος σχεδιασμός
- Δυναμικό
- Πρωτότυπο ταμπλό
- Εύκολος χειρισμός λειτουργιών
- Εργονομικό και ταυτόχρονα πολυτελές
- Ωραία ταπετσαρία
- Άνετοι χώροι
- Προσεγμένο
- Ιδιαίτερη φροντίδα για τον συνοδηγό (αυτόνομη ρύθμιση θερμοκρασίας, προειδοποίηση για ζώνη)
- Ξεκούραστο ταξίδι

Πριν πάμε για φαγητό στο κέντρο της πόλης δεν ξεχάσαμε να επισκεφτούμε το επιβλητικό κάστρο του Παλαμηδίου. Η αλήθεια είναι ότι η πείνα δεν μας επέτρεψε να βγάλουμε πολλές φωτογραφίες και να απολαύσουμε τη θέα της πόλης του Ναυπλίου για πολλή ώρα.

Ο καιρός είχε αρχίσει να χαλάει. Πυκνά σύννεφα κάλυψαν τον ήλιο και ο αέρας έκανε αδύνατο να γευματίσουμε στα "Φανάρια", στο γνωστό στέκι στον όμορφο πεζόδρομο της Σταϊκοπούλου. Έτσι προτιμήσαμε τον εσωτερικό χώρο της "Παλιάς Ταβέρνας" που ανεπιφύλακτα προτείνουμε.

Μετά το τέλος του φαγητού μας περιηγηθήκαμε στα γραφικά σοκάκια της παλαιάς πόλης χαζεύοντας τα τουριστικά μαγαζιά και τραβώντας αρκετές φωτογραφίες, τις οποίες θα δημοσιέυσω σε επόμενο post με γενικότερες εντυπώσεις από το Ναύπλιο. Η παραμονή μας στο Ναύπλιο τέλειωσε με ένα καφέ στην παραλία με θέα το Μπούρτζι.

Αν η ημέρα είχε και άλλες ώρες θα πηγαίναμε και αλλού. Αναρωτιόμουν πως θα ήταν το νυχτερινό ταξίδι της επιστροφής με το Auris... Λίγο έξω από το Ναύπλιο άναψε η ένδειξη "Low Fuel" και μας έκανε να ανησυχήσουμε λίγο ώσπου να βρούμε το μοναδικό βενζινάδικο στη διαδρομή μας προς Πειραιά, στα Μέγαρα.

Κατά τα άλλα το ταξίδι μας με το Auris ήταν άνετο με τη μουσική των Πύξ Λάξ να μας κρατάει συντροφιά. Tο ηλεκτρικό τιμόνι καθιστούσε τη χάραξη της επιθυμητής πορείας πολύ εύκολη, ενώ η εξαιρετική αποτελεσματικότητα των φρένων έκανε το Auris πιο σίγουρο και αξιόπιστο. Πολύ σημαντική στο άνετο ταξίδι μας ήταν και η καλή ηχομόνωση της καμπίνας των επιβατών ακόμα και στις υψηλές ταχύτητες.

Έχοντας κανονίσει να πάρω άδεια από τη δουλειά καταναλώνοντας έτσι την τελευταία ημέρα αδείας του έτους 2006 και έχοντας συνοδηγό τον Θοδωρή (μην με ρωτήσετε πως κατάφερε και εκείνος να λείψει από τη δουλειά&) ξεκινήσαμε για καφέ στη Χαλκίδα με τις ιδανικότερες κλιματολογικές συνθήκες.

Περνώντας από την εντυπωσιακή Καλωδιακή (κρεμαστή) Γέφυρα, κάναμε μια μικρή περίηγηση στο κέντρο της πόλης με το Auris. Κατόπιν περνώντας από την Παλιά Κινητή Γέφυρα φτάσαμε στο τουρκοβενετσιάνικο φρούριο Καράμπαμπα, θέση απ' όπου έχει κανείς πανοραμική θέα της Χαλκίδας και του Ευβοϊκού κόλπου.

Εκεί τραβήξαμε πολλές φωτογραφίες το Auris με φόντο την πόλη της Χαλκίδας αλλά και άλλες πολλές, πιο ειδικές με το Auris, τις οποίες θα παρουσίασω σε επόμενο post με τα αντίστοιχα σχόλια.

H ώρα του πολυπόθητου καφέ είχε φτάσει. Οι βιντεοκλήσεις μας σε φίλους είχαν σκοπό να τους& τρελάνουν. Χαρακτηριστικά αναφέρω την αντίδραση του Βασίλη που δεν σταμάτησε να μας μουτζώνει όταν κατάλαβε που βρισκόμασταν και σε τι φάση είμασταν!

Φέυγοντας από Χαλκίδα στις 14:15, φτάσαμε στο σταθμό της "Νερατζιώτισσας" στις 15:00, όπου θα άλλαζα συνοδηγό και θα έθετα νέο προορισμό:

- "Πώς σου φαίνεται η ιδέα να φάμε στο Ναύπλιο;"
- "Αν και είμαι λίγο κουρασμένη από τη δουλειά, θα το ήθελα πολύ&"